Het is niet alleen je grote zus of collega die het beter weet dan jij. Iedereen weet het beter zodra je een pril idee onder woorden brengt. Tja, wie weet het niet beter. Ik ook. Ik heb gemerkt dat het heel moeilijk is om niet een heleboel vraagtekens te plaatsen als iemand een idee oppert. Zelfs al is het eigenlijk al een heel goed en toepasselijk idee. Het kan immers altijd beter.
Toch is het beter en veel gezelliger om geen “ja maar” te zeggen. Ideeën moeten groeien. Hoe bekend, duur of juist raar ze ook klinken ze zijn de weg naar het beste idee. Een echt nieuw idee ontstaat door een kwantiteit. In een goede brainstorm oordeel je niet. Je zegt wat in je opkomt en laat dat zijn. De woorden “ja maar” ruilen we in voor “ja en”. Sterker nog je gebruikt elkaars ideeën om op nieuwe ideeën te komen. Meeliften heet dat. Juist de ideeën die je raar en onmogelijk vindt brengen je verder op weg naar vernieuwing, want dan pas beginnen je hersenen te kraken. Dan pas ga je uit je comfort zone en komen er mooie ruwe parels tussen alle honderd andere ideeën. Na deze fase van niet oordelen, mag je uiteindelijk wel oordelen. Als je een heleboel ideeën hebt om samen te voegen en uit te kiezen. Eerst divergeren dan convergeren heet dat officieel.
Trouwens ook bij het selectie proces is het nog oppassen geblazen. De neiging om alsnog de voor de hand liggende ideeën te kiezen om uit te werken is groot, want voor nieuwe ideeën is altijd genoeg tegenstand te vinden. Al is het alleen al dat we er geen geld voor hebben. Ja en?
Dat levert dan toch een nieuwe brainstorm vraag op :-)?
